This Life This Dream

          แสงแรกของอาทิตย์ยามรุ่งอรุณส่องรอดเมฆบางสะท้อนน้ำค้างบนใบไม้อย่างเงียบงัน ทุกสรรพสิ่งบนโลกดูเหมือกกำลังหลับไหลอย่างแสนสุข ลมโชยอ่อนๆพัดผ่านช่องหน้าต่างบานที่เปิดแง้มแต่เพียงเล็กน้อย ม่านพริ้วไหวตามจังหวะของสายลม ท้องฟ้าส่องแสงสีทองรำไรอยู่ไกลๆ ความสว่างเริ่มคลี่คลายความมืดมิดของรัตติกาล ยืนเหม่อมองภาพเบื้องหน้าจนซึมเซา นึกถึงใครบางคนที่ช่างเปรียบเทียบชีวิตตนดั่งเช่นพราะอาทิตย์ที่กำลังจะตกดินและใกล้จะดับลงทุกทีๆ แน่นอนทุกอย่างไม่อาจคงอยู่ตลอดไป เมื่อมีขึ้นย่อมมีตก แต่เมื่อตกแล้วก็ใช่ว่าจะตกตลอดไป ก็ต้องมีขึ้นอีกครั้งเป็นธรรมดา วนเวียนไปมาอยู่เช่นนี้ตลอดไป เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ใยต้องเฝ้าคิดถึงแต่เพียงด้านเดียว ใยไม่คิดถึงในสิ่งที่ตรงกันข้ามบ้าง ชีวิตมิได้มีเพียงด้านเดียวที่เป็นทุกข์ แต่ชีวิตก็มีด้านที่รื่นรมณ์อีกด้านหนึ่งเสมอ ชีวิตของแต่ละวันเมื่อเปรียบเทียบดูแล้วย่อมมีความสุขอยู่มากกว่าความทุกข์อย่างแน่นอน ลืมตามาก็สุขแล้วที่ได้ตื่นขึ้นมาเห็นโลกนี้อีกครั้ง เพียงแต่บางครั้งบางคราวเท่านั้นที่พบกับปัญหา ส่วนมากมักหนีไม่พ้นเรื่องความรัก แม้เท่านั้นก็เพียงพอต่อการที่จะลืมทุกสิ่งทุกอย่าง ลืมถึงความสุขที่เคยมี ลืมนึกไปด้วยซ้ำว่าตัวเองก็กำลังมีความสุขอยู่ ว่าขณะนี้กำลังมีชีวิตมีลมหายใจ มองข้ามทุกสิ่งทุกอย่างที่ควรจะมอง และยังลืมไปด้วยว่ายังมีพระอาทิตย์ที่กำลังจะขึ้น รออยู่ตรงปลายฟ้าอย่างเงียบๆ . . . . .

พระอาทิตย์ขึ้น พระอาทิตย์ตก

ยามอาทิตย์ อัสดง ตรงปลายฟ้า

แสงสุริยา เจิดจ้า งามเฉิดฉัน

ท้องฟ้าแต้ม สีแสดทอง คล้องจองกัน

ดั่งภาพนั้น สร้างสรรด้วย จิตกร

แต่อาทิตย์ อัสดง ตรงปลายฟ้า

บางเวลา ดูเศร้า เฝ้าทอดถอน

เปรียบชีวิต เป็นเช่น ตะวันรอน

ขึ้นสูงก่อน จะดับ ลับฟ้าไป

ถ้าชีวิต ดั่งตะวัน บนฟากฟ้า

อาจถึงครา โรยรา นั้นไฉน

แต่อาทิตย์ ไม่คล้อยต่ำ ตลอดไป

ชีวิตใย ไม่เป็น เช่นตะวัน

หากอาทิตย์ อัสดง ตรงปลายฟ้า

ผ่านเมฆา รัตติกาล ยามฝัน

ชีวิตนี้ ย่อมเริ่มใหม่ ได้เหมือนกัน

เมื่อตะวัน เฉิดฉัน วันใหม่เอย . . .