This Life This Dream

                        จากศิษย์ถึงอาจารย์

ลูกศิษย์ -          ทำไมใบไม้ต้องร่วงด้วยครับ

อาจารย์ -         ใบไม้ร่วงเพราะถึงเวลาของมันแล้ว

ลูกศิษย์ -          เวลาของมันเป็นยังไงหรือครับ

อาจารย์ -          เมื่อมันผลิบานจนถึงที่สุดแล้วก็ย่อมร่วงโรยเป็นธรรมดา

                       เปรียบเช่นชีวิตคนที่เติบโตจนเต็มที่แล้วก็ต้องแก่เฒ่าเป็นธรรมดาฉันใด

                       ต้นไม้ใบหญ้าก็ไม่ต่างกันฉันนั้น

ลูกศิษย์ -          ทำไมฤดูใบไม้ร่วงฟังดูแล้วเศร้าจังครับ

อาจารย์ -          มันฟังแล้วรู้สึกเศร้าก็อาจจะเป็นเพราะว่า 

                       วันที่สดใสของฤดูร้อนกำลังจะจากไป

                       เหมือนเวลาที่มีแต่ความสุขของชีวิตใกล้จะหมดลงทุกทีๆ

ลูกศิษย์ -          ทำไมฤดูใบไม้ร่วงถึงมืดครึ้มขมุกขมัวตลอดเวลาล่ะครับ

อาจารย์ -          คงเป็นเพราะลมหนาวพัดพาเมฆฝนผ่านมา

                       เปรียบดังช่วงเวลาของชีวิตคน ที่มีแต่ความทุกข์

                       แต่ไม่นานมันก็จะผ่านไป เช่นเดียวกันกับที่ลมร้อนจะกลับมาช่วย

                       พัดพาหมู่เมฆเหล่านั้นให้คลี่คลายออกไปอีกครั้ง

ลูกศิษย์ -          แล้วฤดูร้อนจะกลับมาสดใสอีกไหมครับ

อาจารย์ -          ฤดูร้อนจะกลับมาอีก อาจจะสดใสบ้าง

ลูกศิษย์ -          ทำไมอาจจะสดใสบ้างล่ะครับ

อาจารย์ -          เป็นเรื่องที่คาดเดาได้ยาก ฤดูร้อนถึงแม้อากาศจะแจ่มใส

                       แต่บางครั้งก็จะมีมรสุมพัดผ่านมาด้วย ชีวิตคนก็เช่นกัน

                       ที่บางครั้งก็มีความสุขและบางครั้งก็เป็นทุกข์

ลูกศิษย์ -          แล้วมันจะกลับมาสดใสเหมือนเดิมไหมครับ

อาจารย์ -          ย่อมกลับมาสดใสอีกครั้ง แต่จะเหมือนเดิมหรือไม่ย่อมไม่มีใครรู้

                       อาจจะสดใสขึ้นกว่าเดิม หรือน้อยลงกว่าเดิมก็ได้

ลูกศิษย์ -         เพราะอะไรหรือครับ

อาจารย์ -         เหมือนชีวิตคนเมื่อเวลาเปลี่ยนไป ความรู้สึกที่เคยมีย่อมจะเปลี่ยน

                      ตามไปด้วย เพราะเราเองก็จะโตขึ้น และมองในสิ่งที่เคยมองด้วย

                      ความคิดที่แตกต่างไปจากเดิม เราอาจจะยังชอบมันอยู่

                      อาจจะมากกว่าเดิมหรืออาจจะน้อยลงกว่าเดิม หรืออาจจะไม่ชอบมันเลยก็ได้

ลูกศิษย์ -         ทำอย่างไรให้มองในสิ่งที่เคยชอบให้เหมือนเดิมล่ะครับ

อาจารย์ -         การมองในสิ่งที่เราชอบให้เหมือนเดิมนั้นทำได้ไม่ยากเลย

                      ความจริงแล้วเราไม่ต้องไปเปลี่ยนอะไรเลยด้วยซ้ำไป

                      คำตอบก็อยู่ในคำถามอยู่แล้วก็คือว่า "ชอบให้เหมือนเดิม"

                      จำความรู้สึกครั้งแรกที่เราชอบมันได้หรือไม่ เราชอบมันเพราะมันเป็นมัน

                      เพราะเราไม่หวังอะไรกับมันมากไปกว่าที่"มันเป็น"

                      เท่านั้นแหละเราก็จะชอบมันได้ "เหมือนเดิม"

ลูกศิษย์ -         แล้วถ้ามันเปลี่ยนไปแล้วล่ะครับ

อาจารย์ -         อาจเป็นเพราะว่าเราเองก็เปลี่ยนไปแล้วเช่นกัน

ลูกศิษย์ -         ใบไม้ร่วงแล้วมันไปไหนหรือครับ

อาจารย์ -         ใบไม้ร่วงลงดิน และสลายกลายเป็นปุ๋ยไปเลี้ยงลำต้นมันอีกครั้ง

ลูกศิษย์ -         แต่ต้นไม้ที่ไม่มีใบดูไม่สวยเลยนะครับ

อาจารย์ -         แม้มันจะดูไม่สวย แต่มันก็แข็งแรงขึ้นเพระปุ๋ยที่มันได้รับจากใบของมันเอง

                     เปรียบเหมือนหัวใจของคนที่บอบช้า แต่ไม่นานก็จะเริ่ม

                     แข็งแกร่งขึ้นมาอีก เพราะบทเรียนของชีวิตที่ได้รับมา

ลูกศิษย์ -         แล้วจะทำอย่างไรไม่ให้บอบช้ำล่ะครับ

อาจารย์ -         ถ้าไม่บอบช้ำแล้วเราจะเรียนรู้วิธีที่จะไม่ให้มันบอบช้ำได้หรือ

ลูกศิษย์ -         ทำไมอาจารย์จึงรู้คำตอบล่ะครับ

อาจารย์ -         ก็เพราะว่าอาจารย์เคยบอบช้ำมาแล้วจึงได้เรียนรู้

ลูกศิษย์ -         ผมเข้าใจแล้วครับ

ป.ล ลูกศิษย์คนนี้ถามเยอะจังน่าเขกกะโหลก อิอิ . . .

ป.ล2 เขียนเสร็จมาอ่านดูยาวเหมือนกันนะคะ หวังว่าคงไม่เบื่อซะก่อน

มีเพลงมาฝากค่ะ คลิปสวยมากด้วยค่ะ

Thanks Youtube for the video and "dirtyinlove" for the creation.

แถมอีกเพลงนึงค่ะเพลงเก่าาาา ชื่อตรงกับชื่อเอ็นทรีเลย

ความหมายดีมากค่ะ

And the credit for this video clip goes to youtube and itweb.